انتشارات دانشگاه تهرانتحقیقات اقتصاد و توسعه کشاورزی ایران2008-483856320251122Increasing Farmers’ Social Responsibility for Sustainable Use of Water: Examining the Role of Communication-Educational Networksارتقاء رفتار مسئولیتپذیری اجتماعی کشاورزان برای مصرف پایدار آب: بررسی نقش شبکههای ارتباطی-آموزشی12114210231310.22059/ijaedr.2025.388478.669349FAسوسننوربخش زاملهگروه ترویج و آموزش کشاورزی پایدار و منابع طبیعی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه0009-0009-9754-7881لالهصالحیگروه ترویج و آموزش کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانفیض اللهمنوری فردپسادکترای آموزش کشاورزی و مدرس دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانJournal Article20250108As agricultural water resources shrink and global food security faces increasing threats, enhancing farmers’ social responsibility has emerged as a critical strategy for sustainable water management. Recognizing the pivotal role of communication and educational networks in shaping this responsibility, the United Nations emphasizes their potential to drive meaningful change. However, little is known about how these networks influence the four dimensions of farmers’ social responsibility—economic, ethical, philanthropic, and legal. This study addresses this gap by examining the effects of diverse communication and educational networks on sustainable water use by farmers in the Bilevar Plain, Kermanshah Province. From a population of 3,500 farmers, 300 participants were selected using Cochran’s formula and the proportional stratified sampling method from the Razavar and Mian Darband districts. A researcher-designed questionnaire, validated by experts and achieving a Cronbach’s alpha of 0.78 or higher, served as the primary data collection tool. Analysis using ordered logistic regression in Stata/MP17.0 revealed significant disparities in how different educational approaches impacted social responsibility. Open education was the most effective approach, bolstering economic, ethical, and philanthropic responsibilities. In contrast, extension education showed limited success, marginally improving legal responsibility while negatively affecting other dimensions. These findings highlight the urgent need to design targeted and context-sensitive educational programs that enhance farmers’ multidimensional social responsibility. By addressing gaps in communication and educational strategies, this research offers actionable insights for advancing sustainable water management and fostering resilience in agricultural communities.با توجه به افزایش نگرانیها دربارۀ کاهش منابع آب کشاورزی و به خطر افتادن امنیت غذایی جامعۀ بشری، تقویت مسئولیتپذیری اجتماعی در کشاورزان که بهطور عمیقی تحت تأثیر شبکههای ارتباطی-آموزشی آنان قرار دارد به عنوان یکی از راهبردهای مدیریت پایدار آب از سوی سازمان ملل شناخته شده است. با این حال، هنوز پژوهشها دربارۀ مسئولیتپذیری اجتماعی کشاورزان و تأثیر شبکههای ارتباطی-آموزشی مختلف در تقویت ابعاد چهارگانۀ آن کمیاب است. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی جایگاه انواع شبکههای ارتباطی-آموزشی در تقویت مسئولیتپذیری اجتماعی کشاورزان نسبت به مصرف پایدار آب بود. جامعۀ آماری شامل کشاورزان دشت بیلوار در استان کرمانشاه بود (3500 =N). حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 300 تن تعیین و با استفاده از روش نمونهگیری طبقهای انتساب متناسب در دو دهستان «رازآور» و «میان دربند» انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامهای محقق ساخته بود که روایی و پایایی آن از طریق متخصصان موضوعی و محاسبۀ ضزیب آلفای کرونباخ برای بخشهای مختلف تأیید شد (78/0 ≤α). دادهها در محیط نرمافزار Stata/MP17.0 تحلیل شد. یافتههای رگرسیون لجستیک ترتیبی نشان داد که تأثیر رسانههای مختلف آموزشی بر ابعاد مسئولیتپذیری اجتماعی کشاورزان متفاوت است و طراحی، اجر و محتوای این رسانهها نقش مهمی در نتایج آنها دارد. آموزشهای ترویجی آزاد به عنوان مؤثرترین ابزار برای تقویت مسئولیتپذیری اقتصادی، اخلاقی و بشردوستانه شناسایی شدند، در حالیکه آموزشهای ترویجی سنتی تأثیری محدود آن هم برای مسئولیتپذیری قانونی داشتند و در سایر موارد اثر منفی نشان دادند. https://ijaedr.ut.ac.ir/article_102313_e8bdae4794ded306091db2e89a967996.pdfانتشارات دانشگاه تهرانتحقیقات اقتصاد و توسعه کشاورزی ایران2008-483856320251122Effects of increasing salinity of groundwater resources on cropping patterns in the Urmia Plainاثرات افزایش شوری منابع آب زیرزمینی بر الگوی کشت در دشت ارومیه14316010294810.22059/ijaedr.2025.388555.669350FAشبنمکراری قره باغگروه اقتصادکشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانحامدنجفی علمدارلوگروه اقتصادکشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانصادقخلیلیانگروه اقتصادکشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانمجیددلاورگروه مهندسی منابع آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانJournal Article20250125The increase in groundwater salinity, as one of the factors of irrigation water quality, has a significant impact on decision-making for cultivation in sensitive areas. The Urmia Lake basin faces serious problems in the management and consumption of water resources. Given the importance of the issue, the present study aimed to investigate the effects of the increase in groundwater salinity on the cultivation pattern in the Urmia Plain using an agro-economic model. For this purpose, first, using an agronomic simulation model, the relationship between groundwater salinity and crop yield was investigated. The results show that wheat and sugar beet are more resistant to salinity increase scenarios, but significant changes are made in the yield of sunflower, corn and tomato crops. Considering these changes, in different groundwater salinity scenarios, the optimal cultivation pattern was evaluated using an economic model. The results show that the amount of change in the cultivation pattern of each region depends on two factors: salinity and economic profit, and with increasing groundwater salinity, farmers' gross margin decreases by 0.5 to 11 percent compared to the optimal state. Considering the increasing trend of groundwater salinity in the study area, it is suggested to adopt policies compatible with salinity.افزایش شوری آب زیرزمینی به عنوان یکی از عوامل کیفیت آب آبیاری، در تصمیمگیری برای کشت در نواحی حساس تأثیر بسزایی دارد. حوضه آبریز دریاچه ارومیه، با مشکلات جدی در زمینه مدیریت و مصرف منابع آب مواجه است. با توجه به اهمیت موضوع، مطالعه حاضر با هدف بررسی آثار افزایش شوری منابع آب زیرزمینی بر الگوی کشت در دشت ارومیه با استفاده از یک مدل زراعی-اقتصادی انجام شده است. برای این منظور ابتدا با استفاده از مدل شبیهسازی زراعی، رابطه بین میزان شوری آب زیرزمینی و عملکرد محصولات مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان میدهد که گندم و چغندرقند در منطقه مورد مطالعه نسبت به سناریوهای افزایش شوری مقاومتر هستند، اما تغییرات معنیداری در عملکرد محصولات آفتابگردان، ذرت و گوجهفرنگی ایجاد میشود. با توجه به این تغییرات، در سناریوهای مختلف شوری آب زیرزمینی، الگوی کشت بهینه با استفاده از مدل اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان میدهد که میزان تغییرات در الگوی کشت هر منطقه به دو عامل میزان شوری و بازده اقتصادی آن وابسته است و با افزایش شوری آب زیرزمینی، بازده ناخالص کشاورزان به میزان 0.5 تا 11 درصد نسبت به حالت بهینه کاهش مییابد. با توجه به روند رو به رشد شوری آب زیرزمینی در منطقه مورد مطالعه، اتخاذ سیاستهای سازگار با شوری پیشنهاد شده است.https://ijaedr.ut.ac.ir/article_102948_abe723be8f5300708350fa3712dcbcd6.pdfانتشارات دانشگاه تهرانتحقیقات اقتصاد و توسعه کشاورزی ایران2008-483856320251122The role of agricultural colleges in the economic development of the agricultural sector with a knowledge-based transformation approachنقش دانشکدههای کشاورزی در توسعه اقتصادی بخش کشاورزی با رویکرد تحول دانشبنیان16117810581010.22059/ijaedr.2022.334399.669107FAخلیلکلانتریگروه مدیریت و توسعه کشاورزی،دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.علیاسدیگروه مدیریت و توسعه کشاورزی،دانشکده اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20241127Due to technological development, today the development of the agricultural sector is possible only through an innovative economy and the knowledge-based production. In this regard, in developed societies, agricultural colleges play an important role in terms of intellectual leadership for the development of agricultural knowledge base, but in Iran, despite the valuable role that agricultural colleges have played in providing agricultural expertise, the knowledge-based approach to the transformation of the agricultural sector is not yet seriously on the agenda of agricultural colleges and their fruits are not visible in the country. This article, which examines the issue with an analytical approach, has come to the conclusion that in order to play the technological role of agricultural colleges and benefit from the knowledge-based economy in Iran's agricultural development, on the one hand requires structural changes in the functions of agricultural colleges from mere training of agricultural specialists (first generation colleges) and conducting research with traditional approaches (second generation colleges) to training specialized and efficient entrepreneurs in the agricultural sector (third generation colleges) and the development of smart technologies and agricultural knowledge bases (fourth generation colleges). On the other hand, the mission-oriented nature of agricultural colleges to meet the current needs of the agricultural community is one of the requirements to play an effective role in the academic society of the country in the development of knowledge-based agricultural sector. Thus, national missions for top universities and regional and provincial missions for other universities should be on the agenda.با توجه به تحولات تکنولوژیکی، امروزه توسعه بخش کشاورزی تنها از مسیر اقتصاد نوآور و تولید دانشبنیان میسر است. در این خصوص در جوامع توسعه یافته، دانشکدههای کشاورزی نقش مهمی از نظر رهبری فکری برای توسعه دانشبنیان کشاورزی ایفاء میکنند، اما در ایران علیرغم نقش ارزندهای که دانشکدههای کشاورزی در تامین نیروی انسانی متخصص کشاورزی داشتهاند، رویکرد دانشبنیان در تحول بخش کشاورزی هنوز به طور جدی در دستور کار دانشکدههای کشاورزی قرار نگرفته و ثمرات آنها در کشور قابل مشاهده نیست و این نشان دهنده یک چالش اساسی در زمینه نقش دانشکدههای کشاورزی در توسعه اقتصادی بخش کشاورزی با رویکرد تحول دانشبنیان محسوب میشود. این مقاله که با رویکرد تحلیلی به بررسی موضوع پرداخته، به این نتیجه رسیده است که برای ایفای نقش فناورانه دانشکدههای کشاورزی و بهرهگیری از اقتصاد دانشبنیان در تحولات کشاورزی ایران، از یک سو مستلزم تغییر ساختاری در کارکردهای دانشکدهای کشاورزی است تا این دانشکدهها به تدریج نقش خود را از تربیت صرف متخصص کشاورزی (دانشکدههای نسل اول) و انجام پژوهش با رویکردهای سنتی (دانشکدههای نسل دوم) به سمت تربیت کارآفرینان متخصص و کارآمد در بخش کشاورزی (دانشکدههای نسل سوم) و توسعه فناوریهای هوشمند و دانشبنیان کشاورزی (دانشکدههای نسل چهارم) تغییر دهند و از سوی دیگر ماموریتگرا شدن دانشکدههای کشاورزی برای پاسخ به نیازهای روز جامعه کشاورزی از الزامات ایفای نقش مؤثر جامعه آکادمیک کشور در توسعه دانشبنیان بخش کشاورزی است. بطوری که، باید مأموریت ملی برای دانشگاههای بزرگ و مأموریت منطقهای و استانی برای بقیه دانشگاهها در دستور کار قرار گیرند.https://ijaedr.ut.ac.ir/article_105810_42ca46958c3bfb6637ec3770cf549a9b.pdfانتشارات دانشگاه تهرانتحقیقات اقتصاد و توسعه کشاورزی ایران2008-483856320251122Delineating the future of smart agricultural tourism in Kermanshah province and its development Strategiesترسیم آینده گردشگری هوشمند کشاورزی در استان کرمانشاه و راهکارهای توسعه آن17921310588010.22059/ijaedr.2026.405179.669397FAامیرحسینعلی بیگیگروه ترویج و آموزش کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانمعصومهتقی بیگیگروه ترویج و آموزش کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانJournal Article20251109The current study attempted to investigate on the future of smart agricultural tourism and identify development strategies based on force field analysis in Kermanshah Province using a mixed-methods approach (qualitative and quantitative). The research population consisted of experts from the agricultural and tourism sectors and key informant farmers, totaling 18 individuals. These participants were selected purposefully using specific criteria and snowball sampling methods. Data analysis for the qualitative phase was performed using two stages of open and axial coding through MaxqdaWin18 software, resulting in the identification of 55 barriers and 43 facilitators across seven dimensions: economic, institutional., infrastructural., social., educational., psychological., and cultural factors. The identified barriers and facilitators were compiled into a questionnaire, which was then used to assess their current status. After collecting the completed questionnaires, the data were coded, described, and analyzed using force field analysis methods with SPSSWin20 and Pathmakerwin5.5 software. The results indicated that the scores for barrier forces across all seven identified factors were higher than those for facilitators. This negative outcome clearly indicates that the smart agritourism ecosystem is in an "unfavorable equilibrium" and a "static state." In this condition, the barriers are so strong that they negate any efforts to initiate change and move toward development. According to the research finding, overcoming the existing unfavorable balance requires the simultaneous implementation of integrated solutions at the institutional, infrastructure, and empowerment levels. Among these measures is the creation of an action-oriented program focused on creating an integrated digital platform for the province that can act as the primary driving force for development in this area by directly linking farmers to the market, simplifying management, and promoting smart marketing.پژوهش حاضر با هدف ترسیم آینده گردشگری هوشمند کشاورزی و راهکارهای توسعه آن بر اساس تحلیل میدان نیرو در استان کرمانشاه به صورت آمیخته (کیفی-کمی) انجام شد. جامعه پژوهش خبرگان بخش کشاورزی و گردشگری استان و کشاورزان مطلع کلیدی به تعداد 18 نفر بودند که به صورت هدفمند معیاری و گلوله برفی انتخاب شدند. تحلیل دادههای فاز کیفی با استفاده از دو مرحله کدگذاری باز و محوری از طریق نرمافزارMaxqda<sub>win18</sub> انجام شد که به شناسایی 55 مانع و 43 تسهیلکننده در هفت بعد عامل اقتصادی، نهادی، زیرساختی، اجتماعی، آموزشی، روانشناختی و فرهنگی انجامید. موانع و تسهیلکنندههای شناسایی شده در قالب پرسشنامه تنظیم و به بررسی وضعیت موجود آنها پرداخته شد. پس از تکمیل پرسشنامهها، دادههای به دست آمده کدگذاری شده و بر مبنای روش تحلیل میدان نیرو با استفاده از نرمافزارهای SPSS<sub>Win20</sub> وPath maker<sub>win5.5</sub> توصیف و تحلیل شدند. بر اساس نتایج، برآیند امتیاز نیروهای موانع در تمامی هفت عامل شناسایی شده بیش از تسهیلکنندهها بود. این برآیند منفی به وضوح نشان میدهد که اکوسیستم گردشگری هوشمند کشاورزی در یک «تعادل نامطلوب» و «حالت ایستایی» قرار دارد. در این وضعیت موانع آنقدر قوی هستند که هر گونه تلاش برای تغییر و حرکت به سمت توسعه را خنثی میکنند. با توجه به یافتههای پژوهش، خروج از تعادل نامطلوب موجود مستلزم اجرای همزمان راهکارهای یکپارچه در سطوح نهادی، زیرساختی و توانمندسازی است. از جمله این اقدامات، ایجاد برنامهای عملگرا با محوریت ایجاد پلتفرم دیجیتال یکپارچه استان است که بتواند با پیوند دادن مستقیم کشاورزان به بازار، سادهسازی مدیریت و ارتقای بازاریابی هوشمند، به عنوان موتور محرک اولیه توسعه در این حوزه عمل کند.https://ijaedr.ut.ac.ir/article_105880_4346a7d94c4178dfe5af28c8d50d48a9.pdfانتشارات دانشگاه تهرانتحقیقات اقتصاد و توسعه کشاورزی ایران2008-483856320251122Economic-environmental study of the symbiosis pattern of rice with fish and duck in Guilan provinceبررسی اقتصادی-زیست محیطی الگوی هم زیستی کشت توام برنج با ماهی و اردک در استان گیلان2132289561710.22059/ijaedr.2024.367745.669269FAشیواغزنویگروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایرانسعیدیزدانیگروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایرانحامدرفیعیگروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایرانایرجصالحگروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایراناشکاننبوی پله سرائیدانشگاه فنی-DTU دانمارک.Journal Article20231126Rice, as a strategic commodity, constitutes a major share of Iran’s national food basket. Integrated farming systems—such as rice–fish and rice–fish–duck—are considered innovative approaches to sustainable agriculture, reducing dependence on chemical inputs through biological interactions. The objective of this study was to comparatively evaluate the economic profitability and environmental impacts of these systems versus rice monoculture. Conducted during the 2022–2023 crop year across six counties in Guilan Province, the research collected data from 361 questionnaires, using convenience sampling for monoculture farmers and a complete census for integrated farming practitioners. Findings indicated the overall superiority of integrated systems. Economically, they provide continuous income streams throughout the year, supporting rural households, while monoculture income remains seasonal. Environmentally, Life Cycle Assessment (LCA) showed that diesel fuel consumption was the main contributor to ecological footprints; however, the rice–fish–duck system, benefiting from ducks’ natural aeration, consumed less diesel than the rice–fish system, thus offering greater environmental advantages. Overall, the rice–fish–duck system is recommended as a model that simultaneously enhances economic and environmental sustainability in Guilan’s paddy fields. Its successful implementation requires integrated policymaking, support for low-consumption technologies (e.g., solar-powered aerators), and targeted extension programs.برنج بهعنوان یک کالای استراتژیک، سهم عمدهای در سبد غذایی ایران ایفا میکند. نظامهای کشت تلفیقی، مانند برنج-ماهی و برنج-ماهی-اردک، رویکردی نوین در کشاورزی پایدار به شمار میروند که با بهرهگیری از کنشهای زیستی، وابستگی به نهادههای شیمیایی را کاهش میدهند. هدف این پژوهش، ارزیابی مقایسهای سودآوری اقتصادی و پیامدهای زیستمحیطی این دو نظام تلفیقی در مقابل کشت تکمحصولی برنج است.این مطالعه در سال زراعی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ در شش شهرستان استان گیلان (آستانه اشرفیه، رشت، صومعهسرا، لاهیجان، فومن و رضوانشهر) اجرا شد. دادهها از طریق تکمیل ۳۶۱ پرسشنامه گردآوری شدند که برای کشت تکمحصولی از روش نمونهگیری در دسترس و برای کشتهای تلفیقی از روش سرشماری کامل بهرهبرداری شد.یافتهها حاکی از برتری مطلق نظامهای تلفیقی بود. از نظر اقتصادی، این نظامها با ایجاد جریان درآمدی مستمر در طول سال، نقش اقتصادی ممتازی برای خانوارهای روستایی ایفا میکنند؛ درحالیکه درآمد کشت تکمحصولی برنج ماهیتی فصلی و مقطعی دارد. از منظر زیستمحیطی، ارزیابی چرخه زندگی نشان داد که مصرف سوخت دیزل، عامل کلیدی در تشدید ردپای بومشناختی این نظامهاست. با این حال، نظام برنج-ماهی-اردک بهلطف نقش اردک در هوادهی طبیعی، مصرف سوخت دیزل کمتری نسبت به نظام برنج-ماهی داشت و از مزیت زیستمحیطی برجستهتری برخوردار بود.در مجموع، نظام کشت تلفیقی برنج-ماهی-اردک، بهعنوان الگویی که همزمان پایداری اقتصادی و زیستمحیطی را ارتقا میبخشد، برای توسعه در شالیزارهای استان گیلان توصیه میشود. اجرای موفقیتآمیز این الگو مستلزم سیاستگذاری یکپارچه، حمایت از فناوریهای کممصرف (مانند هوادههای خورشیدی) و برنامهریزی ترویجی هدفمند است.https://ijaedr.ut.ac.ir/article_95617_c346d23fb891bda0198aace14ac82879.pdfانتشارات دانشگاه تهرانتحقیقات اقتصاد و توسعه کشاورزی ایران2008-483856320251122Strategic Analysis of the Modern Irrigation Systems Development in the Jiroft Plainتحلیل راهبردی توسعه سامانههای نوین آبیاری در دشت جیرفت22924910231110.22059/ijaedr.2025.391929.669363FAشاپورکوهستانیگروه مهندسی آب دانشگاه جیرفت، کرمان، ایرانJournal Article20250311During the past few decades, developing countries in arid and semi-arid regions, including Iran, have faced water crises. It is predicted that between 2050 and 2100, many of the countries that have abundant water, will face water shortage challenges. Therefore, the importance of finding solutions for countries exposed to this threat has been proven. Iran is seriously facing the challenge of water resource shortage. While the largest amount of water resources is consumed in the agricultural sector, this sector is suffered by low water productivity. The Ministry of Agricultural Jihad has been implementing the Project of the Modern Irrigation Systems Development (PMISD) in order to improve water productivity in line with sustaining food security, since 1989. The activities of the project are being implemented in all provinces and about 30% of the country's irrigated agricultural lands have been covered. This study aims to strategically analyze the project performance in one of agricultural polar of the country, the Jiroft Plain. Strategic analysis is a systematic process for identifying opportunities, threats, strengths, and weaknesses in order to formulate long-term decisions and improve the performance of a project. Data collection was carried out in two stages; first, through structured interviews with 217 farmers, internal and external factors affecting the PMISD were identified. Next, the status quo of the project, and improvement strategies were determined via a SWOT analysis and strategic path mapping, respectively. The findings show that the management system of the PMISD has prominent internal strengths that have not been properly utilized. In these circumstances, choosing a strategic approach of capacity building to create a platform for using opportunities is recommended.طی چند دهه اخیر، کشورهای در حال توسعه نواحی خشک و نیمهخشک، از جمله ایران با بحران آب روبرو شدهاند. پیشبینی شده است که در بازه زمانی 2050 تا 2100 بسیاری از کشورهای کنونی که از فراوانی آب برخوردارند، با چالشهای کمبود آب روبرو میشوند. ازاینرو، اهمیت چارهاندیشی برای کشورهای در معرض این تهدید محرز شده است. ایران بهطورجدی با چالش کمبود منابع آب درگیر است؛ این در حالی است که بخش کشاورزی در عین سهم بالا در مصرف منابع آب، بهرهوری پایینی دارد. وزارت جهاد کشاورزی بهمنظور بهبود بهرهوری آب همسو با حفظ امنیت غذایی، از سال 1368 اقدام به اجرای طرح توسعه سامانههای نوین آبیاری کرده است. فعالیتهای این طرح در تمامی استانها در حال اجرا بوده و تاکنون حدود 30 درصد از اراضی کشاورزی آبی کشور تحت پوشش طرح قرار گرفته است. پژوهش حاضر، با هدف تحلیل راهبردی طرح مذکور در دشت جیرفت، به عنوان یکی از قطبهای کشاورزی کشور، انجام شده است. تحلیل راهبردی فرآیندی نظاممند برای شناسایی فرصتها، تهدیدها، قوتها و ضعفها بهمنظور تدوین تصمیمات بلندمدت و بهبود عملکرد طرح است. گردآوری دادهها در دو مرحله انجام شده است؛ نخست با مصاحبه ساختارمند با 217 کشاورز، عوامل درونی و بیرونی موثر بر توسعه سامانههای نوین آبیاری شناسایی شد. سپس، با تحلیل SWOT و ترسیم مسیر راهبردی به تعیین وضعیت موجود و شناسایی راهبردهای بهبود آن پرداخته شده است. یافتهها نشان میدهد که سیستم مدیریتی طرح فوقالذکر دارای نقاط قوت برجستهای است که بهدرستی از آن بهرهمند نشده است. در این شرایط، انتخاب رویکرد راهبردی ظرفیتسازی برای بسترسازی استفاده از فرصتهای محیطی سودمند تلقی میگردد.https://ijaedr.ut.ac.ir/article_102311_95696efcc35c24bdcc72b9aee276eacf.pdf